Następnym działaniem badań przygotowawczych powinno być opracowanie prostych, tanich i bezbolesnych sposobów pobierania i badania płynów ustrojowych, tkanek i wydalin, jak: krew , mocz, kał, włosy i paznokcie , kości lub inne materiały. Nieodzowne jest także opracowanie metod mikroanalitycznych, przystosowanych do automatycznej analizy dużej liczby prób i umożliwiających dokonanie z małej ilości materiału dużego zakresu oznaczeń. Wyniki powyższych prac stworzą dopiero podstawy do organizacji prospektywnych i wieloletnich badań środowiskowych.
Równolegle do badań ludzi powinny być prowadzone badania czynników środowiskowych. W -miarę uzyskiwania wyników pomiarów zarówno u ludzi, jak i w ich otoczeniu, należy je analizować,-konfrontować, wy¬
prowadzając wnioski do dalszych badań.
A zatem: co należałoby badać? Zgodnie z zaleceniami ekspertów ŚOZ powinna być zorganizowana sieć systematycznych pomiarów czynników środowiskowych, czyli tzw. system monitorowania, obejmujący takie czynniki, jak: skład powietrza atmosferycznego oraz powietrza w mieszkaniach i w miejscach pracy; zanieczyszczenie powietrza atmosferycznego tlenkiem węgla, tlenkami siarki, związkami siarkowodoru, tlenkami azotu, benzopyrenem i innymi węglowodorami o potencjalnym działaniu rakotwórczym, metalami (ołów, rtęć, kadm, beryl, magnez, fluor) i inne czynniki szkodliwe dla zdrowia. Należy również systematycznie badać: skład wody do picia i na potrzeby gospodarstwa domowego oraz wody w miejscach jej ujęć dla zaopatrzenia ludności, uwzględniając jej twardość i zawartość mikroelementów, jak również zanieczyszczenia biologiczne (chorobotwórczymi mikroorganizmami i drobnoustrojami i niechorobotwórczymi, które stanowią wskaźnik zanieczyszczenia wód fekaliami), chemiczne (azotany i azotyny, fluorki, selen, arsen, rtęć, ołów, kadm, związki chloroorganiczne, węglowodory aromatyczne, detergenty i inne związki); zanieczyszczenia żywności (ołów, rtęć, kadm, kobalt, cyna, magnez, arsen, selen, nitrozoaminy, związki chloroorganiczne i fosforoorganiczne oraz inne pestycydy, mykotoksyny a zwłaszcza aflatoksyna); skażenia biotoksynami ryb i innych zwierząt morskich; skład gleby ze szczególnym uwzględnieniem zawartych w niej mikroelementów i zanieczyszczeń biologicznych oraz chemicznych, w tym przede wszystkim pestycydów. Trzeba objąć badaniami także szkodliwe czynniki fizyczne w otoczeniu człowieka: hałas i drgania, promieniowanie jonizujące i niejonizujące — mikrofale stosowane w przemyśle i w telekomunikacji, promieniowanie elektromagnetyczne, ultradźwięki — ze szczególnym uwzględnieniem źródeł promieniowania stosowanych w medycynie.

Był rok 1985, tydzień słynnych wyścigów konnych w Ascot. Księżna Diana weszła do pokoju recepcyjnego zamku Windsor, aby spotkać się kilkoma osobami, z którymi miała zjeść obiad przed popołudniowymi gonitwami na pobliskim torze. Królowa Elżbieta, namiętna entuzjastka wyścigów, posiadaczka i hodowca koni, co roku wydawała takie obiady. Zapraszano na nie garstkę uprzywilejowanych gości. Stojąc w oknie, z którego roztaczał się widok na pałacowe trawniki, w kaskadach zalewającego pokój słonecznego światła Diana dostrzegła młodego mężczyznę z półdługimi, ciemnymi, lekko falującymi włosami. Nie był zbyt wysoki i miał na sobie nienaganny poranny garnitur, tradycyjny strój obowiązujący w Ascot.
Przyjrzała mu się uważniej i stwierdziła, że jest bardzo przystojny oraz sprawia wrażenie człowieka sympatycznego i na luzie. Wiele z obecnych w pokoju osób, przeważnie nie znanych Dianie, czekając na królową okazywało zdenerwowanie. Ale nie ten ciemnowłosy obcy. Gawędząc z ludźmi, śmiał się i żartował. Diana zauważyła, że podczas śmiechu wokół jego oczu pojawiają się zmarszczki, a spojrzenie nabiera blasku. Ciekawa była, kim on jest. Obok niego stała młoda kobieta, chyba nieco starsza od Diany. Księżna zauważyła, że jest ona najładniejszą kobietą z całego towarzystwa. Miała na sobie przepiękną suknię z malowanego jedwabiu. Diana zastanawiała się, czy są małżeństwem, gdyż tak bardzo do siebie pasowali. Oboje młodzi i atrakcyjni, dobrze ułożeni i w ogóle nie speszeni klimatem zamku Windsor.
Tym mężczyzną był trzydziestodziewięcioletni wówczas 0liver Hoare, milioner, marszand specjalizujący się w sztuce i antykach Iranu. Jego żona, trzydziestosiedmioletnia Dianę, była córką francuskiej hrabiny, baronowej Louise de Waldner, bliskiej przyjaciółki Królowej Matki, mieszkającej we wspaniałym zamku w sercu Prowansji.

Niepokojące są stwierdzenia, że „szkoła powinna organizować działania uczniów" i jest to jej właściwym celem, ponieważ na skutek nierozróżniania rozmaitych rodzajów działania twierdzenia te mają charakter zbyt ogólny. Zarówno zabawa jest działaniem, jak i uczenie się jest działaniem. Jeżeli więc szkoła stwarza uczniom warunki do nauki czytania, rozwiązywania zadań, rysowania schematów itp. - to oznacza to, że zorganizowała ona działania uczniów, zamykające się całkowicie w tym rodzaju działalności, który nazywamy uczeniem się. A przecież nie o to chodziło, gdyż takie działa¬nia uczniów organizowano w najklasyczniejszej szkole, opartej na herbartyzmie czy w ideologii pedagogicznej Humboldta. Jeżeli nie zaczniemy precyzyjnie odróżniać zjawisk i oznaczających je terminów, jeżeli nie rozróżnimy tak podstawowych pojęć, jak uczenie się i praca — wówczas wszystkie zabiegi wokół przekształcania szkoły we współczesną prawdziwą szkołę pracy będą dreptaniem w kółko.
Drugim błędem jest utożsamianie pracy z trudnymi postaciami wysiłku fizycznego. Samo pojęcie pracy fizycznej odchodzi w przeszłość. Pracą fizyczną nazywano kiedyś te rodzaje prac, w których wysiłek fizyczny całkowicie przesłaniał czynności umysłowe pracownika. Już dawno temu do wykonywania wielu czynności wymagających wysiłku fizycznego człowiek wykorzystywał siłą zwierząt, energią wiatru i wody. Obecnie wszędzie tam, gdzie człowiek występował tylko jako źródło energii, występują silniki. Siła ludzka nie jest potrzebna w miejscach, wymagających stałego wydatkowania rzeczywiście dużych ilości energii. Wysiłek fizyczny pracownika w większości prac zmniejszył się i zmniejsza nadal, ustępując miejsca czynnościom umysłowym i wysiłkowi nerwowemu, który wyraźnie zyskał prymat w zautomatyzowanych, nielicznych zresztą dotąd, miejscach pracy.

Podwójny zestaw zawiera oryginalny album z 1975 r. i wydany rok później przegląd najlepszych utworów nagranych przez wiodące w tamtych latach angielskie combo jazz-rockowe. "Alleycat" zostało wykonano dobrze, ale nie przynosi nowych brzmień, rozwiązań aranżacyj-nych, czy struktur kompozycji w porównaniu z poprzednimi tytułami. Natomiast "Direct Hit" jest doskonałym przewodnikiem po najbardziej fascynujących etapach rozwoju grupy lana Carra.
Staerns, norweska mistrzyni skrzypiec, wykonuje dwie kompozycje Rypdala, a akompaniuje jej pianista i organista lver Kleive oraz perkusjonalista Bjorn Rabben (drugi utwór). Rypdal, słynny jazzowy gitarzysta, ujawnia swą drugą twarz w kompozycjach utrzymanych w konwencji współczesnej muzyki poważnej, z lekkimi wpływami impresjonizmu. W tej kategorii trudno zaliczyć Rypdala do ligi mistrzów, ale muzycy wychodzą z przygody obronną ręką.

Projekty obuwia sugerują odważne rozwiązania w kształtach, czemu towarzyszy różnorodne wykorzystanie surowców i połączeń. Struktura materiału pozostaje prosta, z tendencją do sferycznych i geometrycznych form, zwłaszcza w materiałach reliefowych.
Kolekcje damskie idą w kierunku prostego luksusu, wyszukanego i z klasą. Inspirują się rzeźbą i formami animowanymi, przez wykorzystanie mniej uderzających kolorów i architektonicznych kształtów, przywołują powiew świeżości. W tym sezonie, ku czci lata, paleta kolorystyczna opiera się na miękkich tonach: biel, ciemna szarość, szarość przydymiona, kość słoniowa, beż, przykurzona zieleń i turkus, odcienie wypalonej ziemi.
Kształty obuwia damskiego i męskiego mają zaokrąglone, nie szpiczaste sylwetki, które uzupełniane są ergonomicznymi kształtami o surowych cięciach i detalach.
Sezon letni pokazuje świeżą, dynamiczną kobiecość. Uwodzi i wyraża pragnienie ukrytego czaru i blasku.
Silny trend w tym sezonie stanowi Balerina - o zaokrąglonym, spiczastym bądź ostrym nosku, całkowicie płaska, bądź lekko uniesiona. Idealne uzupełnienie do modnej od kilku sezonów szykownej sukienki, podkreśla romantyczną stronę kobiecości. Balerina ze skóry występuje w jednolitych kolorach, bardziej dekoracyjna jest w wersji tkaninowej.